Anoreksja

Anoreksja, inaczej jadłowstręt psychiczny, najczęściej zaczyna się w okresie dojrzewania, a pierwszym objawem jest rygorystyczna dieta. Jest zaburzeniem odżywiania najlepiej opisanym w literaturze.

Najczęstszą przyczyną anoreksji jest:

  • zaburzony obraz własnego ciała,
  • niska samoocena
  • dążenie do perfekcji kreowanej przez media,
  • problemy w domu rodzinnym, szkole, w środowisku rówieśniczym ( chęć zwrócenia na siebie uwagi),
  • chęć zatrzymania w sobie dziecka(lęk przed dorosłością),
  • strach przed przybraniem na wadze.
W ostatnich czasach, częściej niż wcześniej, stwierdza się zachorowania na anoreksję wśród mężczyzn oraz kobiet powyżej 40-tego roku życia. Powodem może być nowy „ideał piękna” (na wybiegach modowych modele nie są już umięśnionymi mężczyznami, ale przesadnie szczupłymi, swoją posturą przypominającymi niedojrzałych fizycznie chłopców).

Zauważalne objawy anoreksji:

  • znaczna utrata masy ciała w bardzo krótkim czasie,
  • osłabienie (omdlenie, brak sił),
  • brak chęci przyjmowania posiłków razem z rodziną, przyjaciółmi,
  • wycofanie społeczne,
  • utrata zainteresowań,
  • obsesyjne myślenie, rozmawianie o dietach, ćwiczeniach,
  • liczenie kalorii,
  • nadmierne ćwiczenia.
  • wyniszczenie,
  • niskie ciśnienie tętnicze krwi,
  • krótki oddech,
  • zaparcia,
  • sucha, łuszcząca się skóra,
  • zanik mięśni,
  • zimne dłonie i stopy,
  • trudności w koncentracji,
  • utrata miesiączki,
  • specyficzne owłosienie twarzy (meszek),
  • wypadanie włosów.

Kryteria diagnostyczne anoreksji:

  • Nadmierna kontrola wagi i wyglądu, co związane jest z poczuciem własnej wartości,
  • Działania zmierzające do osiągnięcia oraz utrzymania nieprawidłowej wagi ciała (BMI<17,5)
  • Wtórny brak miesiączki
Bulimia

Bulimia psychiczna dotyka najczęściej kobiet, które mają ponad 20 lat, bądź też są w późnym wieku adolescencji.

W 25 % przypadków rygorystyczna dieta jaką poprzedza zachorowanie na bulimię prowadzi początkowo do anoreksji. Nawyki żywieniowe są zróżnicowane, wszyscy jednak mają napadowe objadanie.

Podczas napadu, bulimicy pochłaniają niezliczone ilości kalorii, czemu następnie towarzyszy poczucie winy i wstręt do siebie. Powoduje to, iż osoby chorujące na bulimię, za wszelką cenę chcą się ich pozbyć, prowokując tym samym wymioty, sięgając po środki przeczyszczające, moczopędne, lub też poddając się intensywnym ćwiczeniom fizycznym.

Kryteria diagnostyczne bulimii psychicznej:

  1. Częste napady objadania się, którym towarzyszy poczucie utraty kontroli.
  2. Stosowanie przynajmniej jednej skrajnej metody kontrolowania wagi (prowokowanie wymiotów, środki przeczyszczające lub moczopędne, ekstremalna dieta.
  3. Przecenienie znaczenia swojej figury lub wagi.
  4. Osoba chorująca na bulimię psychiczną w danej chwili nie cierpi na anoreksję.
Objawy bulimii psychicznej nie są proste do dostrzeżenia. Chora najczęściej ma prawidłową wagę ciała lub ma lekką nadwagę, ale podobnie jak osoba chora na anoreksję jest zafascynowana jedzeniem, dietami, zna na pamięć tabele kaloryczne. Charakterystycznym objawem jest często chodzenie do toalety zaraz po posiłku w celu zwrócenia przyjętego jedzenia i włączanie suszarki, pralki i innych sprzętów, by zakłócić charakterystyczny dźwięk.

Bulimia występuje w dwóch formach:

  • przeczyszczającej – po napadzie objadania następuje wymuszenie wymiotów, zastosowanie środków przeczyszczających, moczopędnych,
  • nieprzeczyszczającej – następstwem objadania jest poszczenie, ćwiczenia fizyczne.

Powikłania:

  • uszkodzenia zębów, szkliwa,
  • uszkodzenie gardła,
  • zaburzenia wodno-elektrolitowe,
  • zaburzenia kardiologiczne,
  • napady drgawek,
  • a także wiele innych wyżej nie wymienionych.